Het afscheid van mijn allerliefste maatje Ruud

Ruud Uleman

∗ 2 augustus 1940 † 31 december 2013

Op 30 december 2013 vroeg Ruud om te mogen stoppen met vechten. Deze zin hoor ik nog vaak in mijn hoofd. Wanneer je heel veel van iemand houdt is liefde loslaten. In de nacht gaf jij aan nog steeds te vechten. Pas na een gesprek waarin ik aangaf: laat maar los vertrouw erop dat ik het alleen ga redden, want ik ben niet alleen met zoveel lieve mensen om mij heen. Op oudejaarsdag 31 december 2013 om 05.35 uur ben je overgegaan naar ik hoop een betere plek. Carla heeft jouw ogen gesloten, op jouw gezicht zag ik de rust. En een glimlach: het is goed ik ben bevrijd van mijn gekwelde lichaam.

Door oud en nieuw moest je helaas tijdelijk verblijven in het rouwcentrum, maar ik heb jou dit uitgelegd en op vrijdag zou je dan weer thuiskomen. Vrijdag om 12 uur kwam je weer thuis. Dit was voor mij een speciaal gevoel en fijn om jou zo dichtbij te hebben. Er is dan ook van alles bij jou in de kist gelegd. Elke dag kwam er wel weer iets bij.

Dit gaf een warm gevoel, er was ruimte om alles te regelen want na 8 jaar strijd verdiende jij een warme bijzondere uitvaart. De condoleance aan huis, gaf na het bezoek van zoveel mensen het gevoel van een warme deken. Het was fijn om deze 3 dagen samen te zijn en een ieder op zijn haar manier afscheid te laten nemen van jou. Laurie met haar gitaarspel, Karen met haar koffie. Ik hoop dat jij hebt kunnen zien hoe geliefd jij was en ik ben, dit geeft kracht en energie.

Door samen met elkaar en ondersteuning van Martien is jouw uitvaart een hele bijzondere dag geworden. 6 januari Driekoningen, Ruud je kreeg dan ook een koninklijke uitvaart.

Lopend ben ik met jou het dorp uit gegaan. Bij het kerkhof gestopt om een laatste groet te brengen aan Kasper. In Hoorn ben je door 6 vrienden naar binnen gedragen. Met op de achtergrond het muzikale nummer van André Rieu. Een mooi herinnering van ons samen op het Vrijthof in Maastricht.

Iedereen heeft een kaarsje aangestoken, daar stond je dan in een zee van warmte en licht. Ik hoop dat er meer is tussen hemel en aarde en dat jij dit hebt kunnen zien, het was zo ontroerend mooi. Het was voor mij het symbool van de warmte die jij hebt gegeven aan heel veel mensen.

De warme woorden gesproken door Martien, Simon, Marianne, Marscha. En ik heb jou kunnen bedanken voor jouw liefde en jouw kwetsbaarheid gegeven aan mij. En jou de belofte gedaan om jouw kleinkinderen Ricardo en Miquel ooit te vertellen wat een fantastische opa jij was. En het verdriet en gemis omdat jij ze niet meer mocht zien.

Met Liesbeth List “Wie mij lief heeft laat mij los maar wie mij kent houdt mij vast”  hebben wij jou losgelaten en samen met elkaar een toost uitgebracht op jouw nieuwe leven.

Liefs Mieke